تبليغاتX
علی گویان - « زخم هاي آينه‌ »

علی گویان

چگونه است که در دشت خاطرات غدیر / شده است یکسره حتی خدا علی گویان

 

 

 

رضا فلاح بجنوردي :

 

 

  

در بطن سكوت شب

گذر عابري / آشنا

                       چكه مي كند

و كودكاني در پيچ پيچِ

تاكِ يتيمي

و در انتهاي يك شاخه خشك

از روح زمستاني اش

جوانه مي رويد

و بر شانه هاي آفتابي

گريخته از زخم هاي آينه

حباب خنده مي شكفد

آينه هي شكسته

از سنگهاي جهالت

و كدر از گرد و غبار / در ذهن سياهيها

كه ...

گل روئيده در بستر غدير را

در خيال سايه هاي سقيفه / رنگ شب پوشاند .

خوب مي دانم

از فصل رويش باغ

( ريشه در آب بود )

                           و بالينش در انديشه .

و حال نياز است

                      بر بالين نخل هاي خشك ... !

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه هفتم مرداد 1387ساعت 19:2  توسط تحریریه  |